سپاهى و شهرى ز صد ، ده نزيست * وگر زيست بر خويشتن خون گريست . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . روز بود * كه در شهر بغداد اين سوز بود شب چارشنبه فروشد به خاك * سر مير مستعصم آن جان پاك ز ششصد فزون بود پنجاه و شش * بدادست جان شاه جمشيدفش . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * ز بيمش سپهر برين گمره است سرافراز مستعصم بىنظير * شنيدم كه بد شانزده سال مير بر اين شانزده بد فزون هشت ماه * نبايد سخن گفت الا [ به راه ] . . . . . . . . . . چار روز است و بس * شمرده است بر هركه باشد نفس ز سفاح كاو اولين مير بود * به رفعت بر از گنبد تير بود چنين تا به مستعصم نامدار * امامان عباس را برشمار . . . . . . . . . . . . . . . از سى و هفت * اگر نيك بودند اگر بد برفت . . . . . . . . . . . . . از مردم كينه‌كيش * به پانصد برافزاى ده سال بيش دو صد سال يكسر جهان داشتند * ز قنوج تا قيروان داشتند . . . . . . . . . . . . . هيچ حكمى نبود * چنين است آيين چرخ كبود زمانى زبون غلامان بدند * در اين باغ سرو خرامان بدند زمانى به دست . . . . . . . . . . . اسير * فرومانده و زار و خوار و حقير . . . . . . . . . . . . سلجوقيان تا نهيب * برون رفته پاى مراد از ركيب ز كرمان همى حكمشان بد روان * به بغداد بر بصره و نهروان حوالى بغداد مىداشتند * بروبوم آباد مىداشتند . . . . . . . . . . . . . . . . . بيامد ز چين * به ابرو درافكنده از خشم چين برانداخت آن خاندان را ز جاى * بيفكند آن سروران را ز پاى سخن‌هاى ايشان به الماس سفت * كنون دولت آل عباس گفت . . . . . . . . . . . . . . . . نكوهش كنم * به كار گذشته پژوهش كنم به نفرين گردون گشاييم لب * كز او روز هرتن شود تيره‌شب مرا دل از اين غصه پرآتش است * ز جور فلك وقت من ناخوش است . . . . . . مرا سال بر شصت گشت * ز صد گونه اين چرخ گردان بگشت بسى نيك‌وبد ديدم اندر جهان * بدانستم از آشكار و نهان